• 2015 – wystawa indywidualna – “Styl japoński – styl piękny. Ula i Kazu”, Oddział Muzeum
  Historii Katowic, Katowice (PL)
• 2015 – wystawa zbiorowa – „Jak zatrzymać tę chwilę” Galeria w Pałacu Vauxhall,
  Krzeszowice (PL)
• 2014 – wystawa indywidualna – „Alter ego”, Sopocki Dom Aukcyjny, Warszawa(PL)
• 2014 – wystawa zbiorowa – Gallery Renata Fine Arts, Hudson NY (USA);
• 2013 – wystawa zbiorowa – „Love is in the air!” Sopocki Dom Aukcyjny, Warszawa (PL)
• 2012 – wystawa indywidualna – Galeria Wieża Sztuki, Kielce (PL)
• 2010– wystawa indywidualna – „Urszula Tekieli målningar, Bengt Andersson sculptur”,
  Trelleborg (Szwecja)
• 2010 – wystawa indywidualna – Galeria VIP Optimum Art, Katowice (PL)
• 2011 – wystawa zbiorowa – „100 + 1 Pięknych Obrazów” Galeria DAP ZPAP, Warszawa (PL)
• 2003 – wystawa zbiorowa – “Impresja” Galeria Pod Śrubką, Żywiec (PL)

Zacznijmy od początku – co Cię inspiruje? Co sprawia, że siadasz do pracy i chcesz malować?

Sztuka dawnej Japonii jest stale obecną inspiracją w mojej twórczości, szczególnie drzeworyty japońskie, dużo czytam również na temat japońskiej kultury tak odmiennej od naszej, śledzę wystawy, które są blisko tej tematyki. Jednakże samo doświadczanie życia, podróże, czy moje pasje nie związane ze sztuką również mnie wzbogacają jako człowieka i wpływają niewątpliwie na mój rozwój i dojrzałość artystyczną.

A czy są motywy, do których szczególnie lubisz wracać? Takie, które z jakiegoś powodu są Ci bliskie?

Motyw współistnienia człowieka i zwierzęcia, w moim przypadku przede wszystkim psa. Maluję najczęściej charty polskie, ze względu na sympatię, jaką je darzę oraz ich elegancję połączoną z surowością i pewną archaicznością, której inne charty często nie posiadają. Prywatnie jestem natomiast wielbicielką wyżłów, obecnie towarzyszy mi w życiu Tosca, wyżeł włoski, niezwykle czuła i wrażliwa dla bliskich i bardziej zdystansowana wobec obcych.

Jak wygląda Twój proces twórczy? Masz jakieś stałe rytuały, bez których nie siadasz do pracy?

Pracownię mam w domu, więc aby przestawić się w tryb tworzenia, robię sobie dobrą herbatę i po przejściu do pracowni włączam ulubioną muzykę, a jeśli jestem na etapie pracy nie wymagającym większego skupienia, to słucham audiobooka. Staram się wtedy nie zajmować niczym innym, gdyż nie mam podzielności uwagi i łatwo wytrącam się z głębokiego skupienia. W trakcie pracy robię przerwę na spacer z moim psem. Pracuję rano i wieczorem.

Jest jakiś obraz, który szczególnie zapadł Ci w pamięć?

Jest taki obraz, który miał dla mnie szczególne znaczenie, ale nie w kontekście kariery artystycznej, tylko pod względem ładunku emocjonalnego. To było przy okazji tworzenia obrazu „Amicus X” – po odejściu mojej ukochanej suki Fado, cudownego wyżła weimarskiego. Spędziła ze mną 12 lat i mocno przeżyłam tę stratę, a skupienie na obrazie, który wtedy dość długo malowałam, dawało mi ukojenie. Przedstawia kobietę z borzojem i jest zespoleniem piękna i spokoju, jednakże podszytego smutkiem i tęsknotą.

Czy są jakieś konkretne wyzwania, z którymi zmagasz się podczas pracy?

Przede wszystkim największym wyzwaniem jest łączenie twórczości, która z zasady wymaga wielogodzinnego skupienia, z codziennym życiem – również rodzinnym – które wyrywa człowieka, a szczególnie kobiety, wielokrotnie w ciągu dnia z tego stanu. Kiedy wiem, że dzień będzie “poszatkowany” drobnymi zdarzeniami, nawet nie próbuję malować – zajmuję się wtedy przygotowywaniem podobrazi, kompletowaniem pędzli i farb, sprzątaniem pracowni i odpisywaniem na zaległe maile (zawsze na mnie czekają jakieś zaległe maile).

Zostając jeszcze przy stronie technicznej – jakimi narzędziami najczęściej się posługujesz?

Maluję olejami na płótnie, mam swoje ulubione farby włoskiej firmy i ulubione pędzle – te same modele od wielu lat. Mam dużą pracownię, ale komfortowo maluje mi się obrazy do 120 cm długości, więc większych formatów się nie podejmuję.

A czy są artyści, których podziwiasz? Może tacy, których śledzisz od lat?

Tak, chociaż niekoniecznie można odnaleźć echa ich sztuki w mojej twórczości. Od lat niezmiennie podziwiam twórczość Jerzego Nowosielskiego, Jana Lebensteina czy Magdaleny Abakanowicz.

Jak ważny jest dla Ciebie ten kontakt z odbiorcami Twojej sztuki? 

Zdarza się, że spotykam ludzi, którzy są pasjonatami i ich wiedza na temat sztuki lub np. kultury Japonii bardzo mnie wzbogaca. Zwykle są to osoby interesujące i wrażliwe, więc kontakt z nimi jest dla mnie bardzo satysfakcjonujący. Jednakże prawie wcale nie maluję na zamówienie, choć mam wiele próśb o tego rodzaju obrazy. Prace na zadowalającym mnie poziomie powstają tylko wtedy, gdy nie mam żadnych ograniczeń.

Na koniec – co powiedziałabyś komuś, kto dopiero zaczyna swoją drogę artystyczną?
Szukajcie swojej drogi. To może być proces długi, czasem trudny i zniechęcający, ale warto pozostać w zgodzie z samym sobą. I najważniejsze – nigdy nie przestawajcie być ciekawi świata.

Dziękujemy za rozmowę.